Dieta ta została stworzona przez doktora Barry’ego Sears’a. Jej podstawową zasadą jest ograniczenie ilości węglowodanów, zwłaszcza tzw. złych węglowodanów (zboża, produkty zbożowe). Stosunek spożywanych białek do węglowodanów powinien mieścić się we współczynniku 0,6-1,0 (to tzw. granice strefy), jednak im bliżej środka – 0,75 – tym lepiej. Podstawowe zalecenia diety strefowej, to: jak najniższy Indeks Glikemiczny produktów węglowodanowych; równomierne rozłożenie produktów białkowych w posiłkach spożywanych w ciągu dnia; przerwa pomiędzy poszczególnymi posiłkami nie powinna być dłuższa niż 5 godzin. Optymalne jest spożywanie trzech większych posiłków i dwóch przekąsek w ciągu dnia. Wśród tłuszczów faworyzowane są tłuszcze Omega 3 (nienasycone kwasy tłuszczowe) oraz czerwone mięso, ryby itp.. Sears postuluje również, żeby pojedynczy posiłek nie przekraczał wartości odżywczej 500 kalorii. Warto zaznaczyć, że jest to dieta polecana szczególnie ludziom prowadzącym aktywny tryb życia, gdyż w ich warunkach ma ona szansę przynieść najlepsze efekty. W ich przypadku konieczna jest większa dawka białka, której dieta strefowa wyraźnie sprzyja.